طعم گس انار آبلمبو..
شعر شماره 244 تو گویی آسمان به زمین آمده است ! هبچ پرنده ای دیگر توان پرواز ندارد خوکها می خزند مارها زیر خاکی می روند خورشید در آب گم شده باز تابش در هواست ماهی ها ابر ها را به جای رود گرفته اند قصاب دستش به کار نمی رود گوسپندها زیر دستش زنده می شوند شاد می شوند بع بعی سر می دهند و استخوان می چرند استمخوان های دنده ی گاوی که دیروز گوشت رانش در اشکنه ی ننه قمر بود دوباره به هم چسبیده اند راه می روند... سوی قبرستان است راهشان انگار زمین گرانش را از یاد برده است خاک ها بالا می ریزند.. سنگ قبر ها بر می خیزند استخوان مردگان پروار می شود مرده ها زنده می شوند گورها منبع زندگی می شوند سوی پیشرفت می روند مدرن می شوند سنگ قبر ها آسمان خراش می شوند . . . . . . رعد می زند! آسمان گریه می کند اخم می کند خنده می کند.... بهار می شود دوباره زمین نو می شود بزک صدا می کند دندان های نیش گور خر دراز می شوند! خون، می مکد... فراز ...نشیب می شود زندگی دوباره قهر می کند آسمان،زمین و زمین ، بی زمین کوه، تپه می شود تپه ، دشت می شود ستاره دیگر به عشاق سلام نمی کند روشنایی از چراغ خانه ی قدیمی پدر... رفته است ماه کجاست؟ زنده است هنوز؟ نفس می کشد؟ سلامنت است؟ بی پدر! عجب قشنگ و دیدنی است _ آخرین بار کجا دیدی اش او را؟ -کنار دریا بود! شنا می کرد ، بلد بود اما غرق شد دستهایش قفل کرد پاهایش شکست دریا او را بلعید ... چند وقتی است دریا حالش خوب نیست هر که نزدیکش رفت دیگر رفت ... گویی می خواهد استفراغ کند.. همه ی ماهی ها ، همگی به قعر دریا رفتند هر چه جنگل بود دیگر سبز نیست سیبها ، همگی عاشق و مست گلابی شدند. لبنانی ، بحث سرِ آغاز ِ طبیعت بود طبیعت نیست شد! درس ما درس ریاضی بود بی منطق شد همه ی هر چه که بود عکسش شد صدا، صدایی از دریا می آید صدا...صدای پای اوست.. آری سوشیانت آمده است... جمعه 20/شهریور/1388 شعر شماره 245 وقتي زمين آبستن شده بود همه در تب و تاب بودند يك نفر مي لرزيد يكي مي ترسيد -نكند زمين بتركد؟ -نكند بميرد؟ -چه چيز حاصل او خواهد شد؟ درخت ازهمه بيشتر نگران مي نمود دلش شوربا گذاشته وبرگ هايش تماماّ زرد و خيلي وقتِ پيش ريخته بود مي گفتند زمين مي خواهد موجودجديدي به دنيا آورد كسي عجله نداشت اما همه دلواپس مادرشان بودند كم كم صداي تپيدن زمين شروع شد باتلاق ها قل قل مي كردند و حباب مي تركاندند رقص ِاضطراب همه را فراگرفته بود -نبود وقتِآرامش گذشته است دريا پر طلاطم است موج مي پراكند... ماهيان تشنه مي شوند مارها خود را نيش مي زنند شيران در كُنام ِ آهُوان گير مي كنند پير مي شوند صبرشان تمام مي شود تلاش مي شود فرار... گويا زمين آماده ي فارغ شدن است صدا، صدايِتَرَك برداشتنِگلِخشك شده است همه چشمانشان رو به مرداب است چسزي به بيرون پرتاب مي شود شايد همان موجود جديد! پاها به آن يو حركت كردند مي خواستند زودتر ببينند چه شكلي دارد موجودي كه مادرشان از خود به بيرون تُف كرده است شبيهِ هيچ كدامشان نبود... تنها دوپا داشت! شاخ و برگ نداشت سبز نبود و زبانِ هيچ يك را نمي دانست او... شايد هيچ چيز نمي فهميد! 16/تير /1388 شعر شماره241 واقعاّ چيزي براي اضافه كردن ... دارم هر روزم ...دقيقه ام...ثانيه ام چه كنم اگر همه را فداي تو نكنم؟ هَوار كه نمي شود كرد...بايد بنويسم كتاب وشعر و داستان و هر آنچه كه مي شود نوشت حتي مقاله هاي سياسي! به فحش كشيدن ِآدم هاي بد و روزگار و قاب كردنِ نام ِآدم هاي خوب با طلا! نوشتنِ نامه ي خصوصي برايِ رئيسِجمهور و دعوت كردنِ معلمِ فيزيكبه شام رشوه دادن به مقامات وعشق بازي با معلم زبان! انشا نوشتن و خواندن كتاب -خاله بازي و بچه دار شدن؟ -ديروز: عروسي زهرا بود با حميد ازدواج كرد -امروز: زهرا اسم دخترش را مليكا گذاشته! مي گفت مي خواهم استاد دانشگاه شوم به سُخره مي گيرمش: تو و بچه با هم؟ فقط دوسال از من بزرگتر بود و حال مادري است كه همپايِ كودكش بزرگ مي شود... 2/تير/1388 شعر شماره229 انگار از همان كودكي مي شناختمنت به هر لحظه از زندگي اَمكه فكر مي كنم... بر كه مي گردم مثل اينست كه هر لحظه به تو مي انديشم! تويِ كوچه مي دوم پشتِ پري دنبالِشقايق مي گردم سرم محكم به تيرِچراغ برق مي خورد... انگار فكرِتو بود كه باعث شد... هِي به خودم نهيب مي زنم: بس كن! اما تو انگار ول كن نيستي همچون كَنه به افكارنم چسبيدي و رها نمي شوي سرِ پُر خون شده اَم را در دست گرفته اَم اشك هايم همچو سيل روان بر گونه هايم... عمه ام خونِسرخِريخته شده اَم بر رويِ پله را به مالِ گوسپند تشبيه مي كند! باز بغض مي كنم! كينه جو شدم... مخم مالامال از نصيحت شده... حالم متحول شده و منتظر استفراغ است مي دوم كه به سريالِپس از باران برسم چانه ام محكم به پله مي خورد باز هم خون ... انگار همان ماه به ماه كافي نيست باز زيرِدلم درد مي كند... فريادم در گلو خفه شده...مي گِريَم... باز هم ، آنقدر كه بر تكرارِاشك ها تاكيد دارم، رشته هايِ عصبي ِگردنم درد گرفته است. خلط را مي تُفَم... من هيچ وقت سرما نمي خورم! سينه اَم چرك نداردو تب هم نمي كنم! باز هم تصوير تو...تو...آري تو كه اعصابم را به هم مي ريزي...! حتي نمي گذاري خوب مريض شوم خورد و خوراكم هم برايِ تو.... فقط به شرطي كه ...كاش ديگر مزاحم افكارم نشوي! 9/خرداد/1388 طرح شماره239 خيلي بي پروا امضا مي كنم. همه شوكه اند امضايم نامِتوست! 22/خرداد/1388 شعر شماره236 ديگر صبرم سر آمده سر رفته لبريز شده تبديل به هيجان و به بالاي سيبِ آدمِنداشته ام رسيده! مي بيني ؟ آنقدر كه فكر كردم مي توانم پسر باشم صبرم به چيز هاي نداشته مي رسد! صبرم .....صبوري اَم را دامن مي زند صبرم لبريز شده صبرم ....صبرم ....صبورم من خودِ صبرم مصبورم صبورم صبرِصبوريم شكيبايم ....مترادف هر چه صبرم . . . من پر از آرامشم! 17/خرداد/1388 شعر شماره 233 چون من اول عاشق شدم دست خط من بود كه رو به زوال گذاشت كم كم انگار تو داري مي نويسي و من ديكته مي كنم چه خوب مي نويسي خوبِ من مثل من انگار من مي نويسم و تو كپي بر مي داري انگار من تو اَم تو مني من فتوكپي اَم من خودم نيستم كه مي نويسم تويي ...تويي ...تويي...تويي...تو! خرداد1388 ديوار.... تو مثلِ يه
نورِ درخشانِ روشنِ خوشرنگِ آبي اي كه توي جمعيتم برق مي زني و مي گي : هِي من
اينجام ...داري دنبالم مي گردي ؟... اگه تو باشي و
يه ديوار روبه روت و من اونور ديوار ....مي بينمت ...مي بينمت كه داري از اينور مي
ري اونور و از اونور مياي اينور...حرف كه
مي زني...حرفات مثل حباباي نوراني از توي دهنت ميان بيرون ...اونقدر قشنگ و ماهي
كه فكر مي كنم يه ماهيه تو آبي ....آبيِ من ....آبيِ نورانيِ من ....حتي وقتي
نيستي هم گردِ نورانيت رو لحظه هام پاشيده و حست مي كنم....حتي مي تونم بگم الان
داري چي كار مي كني . چند هفته اس كه
نورت...همون نورِ درخشانِ روشنِ خوشرنگِ
آبيت داره كمرنگ ميشه...نديدنت اذيتم مي كنه...نورِ آبيت تو تاريكي هم
اينجا بود...كاشكي بودي ...لعنت به هر چي ديواره ...چه افقي ...چه عمودي......
27/بهمن/1387 شعر شماره 214 سيمايت را كه مي بينم دلم قاطي مي كند سيم هايش اتصالي مي كند رشته هايش و اغصابش به هم مي ريزد يك نفر شايد تو
از دور
برق مي زني !
2
/9/87
خودکارم می لرزد روی ورق صورتم باد کرده و چشمانم می سوزد لباس هایم از عرق به تنم چسبیده اند بوی کثافت سر تا پای وجودم را گرفته پاهایم از تاول نای رفتن ندارند به زور خودم را نگه داشته ام زیپ پوتینم خراب شده ! شهدا هرگز به آزار زائرانشان راضی نخواهند بود ! ۸۷/۱۲/۳۰ جمعه بعد از تحویل سال شلمچه
شدند!
| Design By : Night Skin |
بدترين سرنوشت را دارند
وَ رُز به اندازه ي همه يِ گُلها زيسته بود
به اندازه يِيك بامداد
"شعر از مالِرب"
================
او به دنيايي وابسته بود كه در آن درشكه ها و كالسكه ها به سوي يك سرنوشت مي روند و آن اسب همان اندازه عمر كردكه اسبانِديگر .يعني به اندازه يِ يك " آه "
"ويكتور هوگو- بينوايان"
================
هر گونه کپی برداری از مطالب وبلاگ باید با اجازه ی کتبی از نویسنده صورت گیرد ...
================
